بخن

 

عم کل عبدی  ا روزگار   بخن

                     بی خبر زیر لو  تیار   بخن

عید نوروز  امی  بهار   امده 

                  ا  گل و سوزی  بهار     بخن

ای چه امسال بدتر پارن

               فکر امرو  مکه  ا   پار      بخن

ای جونا تموم شه  بیکارن

            مثل  (شوتی) وبه  ا  کار     بخن  ( شوتی شخص تن پرور و بیخیال وخیابانگردی بود که همیشه هنگام را رفتن با دهان خود سوت میزد)

ای خیارا  وبیده قیمت خی

                 نسو   ا   قیمت  خیار      بخن

ای گرو نیش رسنده جو   ا  بنیت

                   یا  در  اهمی  ا تو دمار  بخن

مخو غم   ای که رفته خو بختت

                      ا غم   مردم  بیار        بخن

ای ببینه  که تاجر و پیلدار

                شسه می برج زهر مار    بخن

ای که دیتت فقیر و بدبختا

                  میلکندی  سی کار و بار   بخن

ای که نی قند و  گوشت  وبیده گرو

                  مثل روغه   و یا سگار       بخن

ای که مردم  مدوم ت صحفندی

                 سه کوپن یا که خواربار      بخن

ا کسی که ا صحف  واگشته

                   دس پتی خسه و خمار     بخن

تت چکاره  ا  اختیار  و  ا  جبر

                      جبر بو   یا که  اخنیار      بخن

ای مبینه  وبیده  وهرینه

                           وضع دنیا   و روزگار   بخن

خنه درمون  درد پنهونین

                               عم کل عبدی تو  آشکار بخن

خرداد1366

به مناسبت فرخنده زادروز حضرت امام رضا (ع) و افتتاح انجمن بهبهانیهای مقیم گچساران

 

 

اندرین مجلس که چــــــون باغ ارم زیباستی

                               درفضای روشنش نور خدا پیداسنی

وه چه جشنی روز مولود  علی موسی الرضا

                              نوگل باغ محمـــد     زاده   زهراستی

آن لعام  ثامن و ضامن   که از الطاف   حق

                             بارگاه او مطاف و قبله    دلهاستی

تا ببوسد درگهش  خم گشته پشت آسمان

                             زائرش را بر ملائک  رتبه بس بالاستی

قبله اهل تمــــنا   مــلجاء   بیـــــچارگان

                             ساحتش دار الشفای  دیده   اعماستی

هرکه را مهرش بدل از  هر گزندی ایمن است

                              هرکه را عشقش بسر   خود سرور وآقاستی

روضه اش بهجت فزا چون جنت پروردگار

                               گنبد عالـــیش   رشک گنبد   خضراستی

او چو شمع روشن وجانها همه پروانه اش

                               از برای سوختن پروانه بی پرواستی

سر بنه بر آستانش هرچه میخواهی  بخواه

                              زاده موسی ابن جعفر  عروه الو ثقاستی

میشود دریای محنتها  ز لطفش  قطره ای

                                شبنمی شادی ز فیضش  قلزم و دریاستی

فیض عامش شامل هرمستمند ملتمس

                               بحر جود و بخشش او  لوء لوء لا لاستی

آب سقا خانه اش چون آب کوثر خوشگوار

                                خاک پاکش توتیای دیده  بیناستی

افتخار شیعیان و ومفخر ایرانیان

                                آنکه جانها بر ترابش  عاشق و شیداستی

در چنین فرخنده روزی جمعی از همشهریان

                               این چنین جشن مزین را  چه خوش  آراستی

انعقاد انجمن در این چنین روزی شریف

                               باعث تحکیم و استحکامش  از مبناستی

دوستانی متحد در کار خیر و  امر نیک

                                مجمعی کاندر روند دین حق   پویاستی

حامی و یار فقیران   یاور درماندگان

                                بهبهانی را هماره    همتی   والاستی

هرکجا باشد محبت میشود آنجا بهشت

                               محفل یاران مشفق   جنت الماواستی

تا ابد پاینده وپیروز باد این انجمن

                                 افتخار بهبهانی ها  در این دنیاستی

لهجه خوب محلی را نکو دارید پاس

                                 ریشه در تاریخ دارد   لهجه ای شیواستی

واژه های بهبهانی باشد از لفظ دری

                                پی برد بر ریشه آن  هر کسی جویاستی

در ترقی وطن کوشش کنید ار جان ودل

                                کوشش امروز را  حاصل عیان   فرداستی

خواهم از یزدان همی توفیقتان در کار خیر

                                نام نیکو بهترین میراث  هر   داناستی

تهنیت گوید (مرتب )  بر شما همشهریان

                               با زبانی الکن و شعری که  نازیباستی

19/12/1376

 

 

 

ساقی نامه

 

 

بیو  ساقی  امشــو  نجاتم   هده                                دم   مــــرد نم   او  حیاتـــــم  هــده

( بیا ساقی امشب  نجاتم بده                                                      لحظه مرگ من فرا  رسیده مرا آب حیات بده)

دلم  خی  وبی  تار  بهـــروز   کــو                                شـراب  خش  تحل  وغـــم سوز کو

(دلم خون شده  تار بهروز   کو  ؟                                                       شراب خوشگوار وتلخ وغمسوز  کو ؟)

بیو ساقی امشــو  دلم خش بکه                                پر  جـــوم  م   او  می تــــش  بکــه

(بیا ساقی امشب مرا  دلخوش کن                                                              جام مرا لبالب از آب آتشین بکن)

که هرچی  م گشتم  ت دنیی خدا                              ایی دنیاش  ا هیشکس نکرده  وفا

(هرچقدر در دنیا گشت وگذر نمودم                                                       این دنیا به هیچ کسی  وفا دار نمانده)

بگو   دیده بان  بنگ سنتــور   کــو                               صدی ضـــرب  دلچسب  منصور    کو

به  (دیده بان= نوازنده) بگو صدای سنتورت کو                               صدای ضرب دلچسب  ( منصور= نوازنده) کو

زمانی  بخــــون   نغمــه  دی بلال                               ا  دل  در   بکه   درد  و  داغ   و  ملال

( زمانی= خواننده) نغمه های غمناک بخوان                                        از دل ما برون کن درد ورنج وملال  را)

نی  گرم سیروس  و  شور  سه تار                             ا   دل   می برن    غصـــــــــه روزگار

(صدای گرم نی سیروس و  نوای سه تار                                                از دل غصه روزگار را می زدایند )

تو  ساقی بیو  سی م   نم نم بریز                              شرابی خنک ری  تش   غــــــم  بریز

 ( تو  ای  ساقی  بیا برای من  نم نم  بریز                                      شراب خنک را   بر روی  آتش  غم  بریز )         

تو   ساقی   بگو   تا رفیقا   تمـــوم                            بیــن  جعم وبن  دور یی   بعــد   شوم

 (   تو  ای  ساقی بگو تا تمامی  دوستان                                        بیا یند  و دور  هم  جمع شوند  بعد   شام )

بگو   تا  بین  جمــــــله   یارون   ما                            عــزیــزی   دل  ما       بـــرارون       ما

(  بگو تا بیا یند جمله  یاران  ما                                                          عزیزان  دل ما  و  برادران   ما  )

اشینیم  ما دور  یی شاد  و خــش                             کشـاری بریزیـــم   امشــو   ت   تش

 ( بدور هم شاد و خوشحال بنشینیم                                                          اسپندی بر آتش بریزیم    امشب )

که  بــزم  رفیـــقا    بهشت     خدان                           بهشت  خدا   خــــــرم   و  با   صفـــان

( كه بزم دوستان بهشت خداست                                                              بهشت خدا  خرم و با صفاست  )

گل  ری  عـــزیــزا     بهشت    منن                             وفا  و  محــــــبت     ســــرشت    منن

 (دیدن گل روی عزیزان بهشت من است                                                    وفا و  محبت  سرشت  من است )

ویالون   بهـــروز   اگر     ساز   وبو                             سه تار  حمیــــد  کوک   و دمساز  وبو

  (ویلون  بهروز  اگر به نوا در آید                                                             سه تار حمید  كوك و دمساز شود ) 

صدای خوب  محمود   سه تار حمید                           سه  ما  میکه  شو   بختر  روز   عیـــــد

 (  صدای خوب محمود    سه تار حمید                                            برای ما شب را  بهتر از روز عید  میسازد )          

بهی   یار  یی  بیم   و غمخوار   یی                           وبیـــم   ما  ا  جـــو   و  ا  دل    یار   یی

(  بیائید  تا یار  و غمخوار  همدگر باشیم                                               و  از جان و  دل   یار  یكدگر   گردیم )

بدونیم   قدر  ایی  شو وی  خــشه                           ایی جی دنج خوبه  ایی موی  دلکشه

( قدر این شبهای خوش  را بدانیم                                                     و این جای دنج خوب  و این ماه دلكش را )

که یه هو  اجل  بی خبر می  ت دو                            همه  میــکتی   یک  ا  یک   در   ا  کــو

( كه یك باره اجل بی بخبر   وارد می شود                                  وهمگی را یك به یك  از میدان بیرون می اندازد )

هوی مرغ شوک میکه  یه هو  صدا                           میــــریـزه   ت  یی   یه بلا     بــــزم ما

( همانند جغد شوم به صدا در  می آید                                                 و  جمع ما را یك باره به هم می ریزد ) 

ایی شعرم   م گفته   ت  فصل  بهار                           که  ویسه   ا    سی   بعد   م    یادگار

( این شعر را من در فصل بهار  سروده ام                                                     تا بعد از من به  یادگار   بماند )
 
که  هر گه  مرتب  بشو    زیر خهک                             وبو تی   تمـــوم   تنش    خهک   نهک

( كه هر وقتی كه ( مرتب) به زیر خاك مدفون شود                                      و تمامی تن او  خاك  نرم  گردد  )

ا  یادش   شـــما   بــزم  بر  پا کنی                             ا   صدق   و صفا    یادی   ا   ما   کنی

( به یاد  او بزم خود را بپا   دارید                                                  و از روی صدق  و صفا  یادی از ما  كنید )

که  هســم ا  دل   دوس دار  شما                               م  میشـــــــم   خــــــداوند   یار شما

(   كه هستم  از دل وجان  دوستدار شما                                           من  میروم     خداوند   نگهدار شما  باد )


بهار   1376 

بهاردل بخط استاد احمد دقایقی

یارک جونی بخط استاد مهران وحیدیان